جامعه مدنی: جامعه‎ زدنی، ریختنی، پاشیدنی، زباله دان سوختنی.

سطل زباله: سوخت پاک

سعید حجاریان: هفته ای دو بار استخر و جکوزی گرم+ مانیفست توبه

آزادی: به مسلخ رفته‎ی تغییر مفهوم داده.

استقلال: رهایی از بندگی خدا

جمهوری: با نسکافه داغ نه چیز دیگری

اسلامی: ول کن بابا حال نداری

فشار از پایین چانه زنی از بالا: عیبه... تکرار آن باعث معرفی به کارگزینی می‎شود.

اکبر گنجی: قهرمان تحصن و اعتصاب غذا با مرغ و مسمی از در پشتی، مرید گوگوش هنگام تحصن مقابل سازمان ملل، پرژکتور، نورافکن، چراغ قوه با باطری فاسد.

خیابان کریم خان: موازی خیابان آزادی در روزهای 9 دی و 22 بهمن.

سبز: به دلیل خراب شدن معنا فرهنگستان می‎باید به فکر معادل باشد. سابقاً نشانه سیادت.

ملحفه: وسیله ای که در روزهای 9 دی و 22 بهمن برای فرار از معرکه استفاده می شود.

انرژی هسته ای: انرژی خوشگل ناز مامان پلمب شده با سرب مرغوب و روبان قرمز. حق مسلم اونها.

دموکراسی: حکومت حزب بر مردم

آنارشیزم: نوعی رفتار لطیف و آرام و مسالمت آمیز که گاهی در روز عاشورا راه می افتد+ سوت و کف

آچمز: تحت فشار قرار دادن حکومت از سوی حکومت

اپوزیسیون: حزب حاکم

لبنان: ساحل خوبی برای گرفتن حمام آفتاب دارد به ویژه برای اندام متورم رییس دفتر سابق.

غزه: به ما چه؟

فلسطین: زیتون های مرغوبی دارد.

افغانستان: راه ابریشمش برای تجارت حزب سابق به غایت مفید است.

آمریکا: خونه مادربزرگه.

جراید: رکن چهارم براندازی..

دانشگاه: محلی برای سوزاندن عکس و صرف انرژی اضافه برای حزب کاخ نشین

کفش کتانی: وسیله ای برای پرتاب به سوی مخالفان.

سروش: لرزاننده استخوان های مولوی زیر خاک، بزرگترین موجود دگردیس عالم، تغییر دهنده معنای " دم غنیمت دان که دنیا یک دم است"، قبض و بسط تئوریک انسانیت، سقف معیشت بر ستون شورای روابط خارجی امریکا. قبل از انتخابات فحش به موسوی و حمایت از کروبی بعد از انتخابات حمایت از زباله سوزی، کاتب نامه های سیاسی به شیوه مشاعره. "ه" بده لطفاً. پیش گوی زمان سقوط نظام که عمرش به زمان وقوع پیش بینی هایش وصال نمی دهد. هرگونه حاج فرج دباغ که مولوی از بر کند و شعر بر سر شعر بنهد و مردمان را از اشعارش بهره‎ی فهمی نباشد. رفیق شیش دانگ رشدی.

خاتمی: لطیف سابق، سید خندان سابق، کاندیدای سابق، بیم موج سابق، کتابخانه ملی سابق، حزب سابق، روحانی سابق.

موسوی: کیبوردمان هنگ نمود.

کروبی: کیبورد قلقلکمان می دهد.

شریعتمداری: کاشف الاسرار، یوم تبلی السرائر، آفت راحتی آقایان، صادرکننده دروغ های واقعی، استاد نوستر آداموس، نافله یومیه، پوست شکم به استخوان چسبیده، همت مضاعف، گفت و شنود، سرمقاله، شورای تیتر، شورای سردبیری، کارگزینی، انفورماتیک و سایر کارهای موسسه کیهان... اصلاً زنده بودن این آدم مایه شگفتی است.

شایانفر: وزیر سایه، پرده افکن، کاشف الخفیات، هر دو نیمه خودش پنهان، مهربان، بازاری، حاجی سایه، رییس جمهور عوض کن و ...

نقل است که اصفهانی ها:

١- هر وقت از جایشان بلند می شوند نگاه می‎کنند ببینند چیزی جا نذاشته باشند.

2- هر وقت بستنی لیوانی می‎خرند ابتدا در آن را باز کرده و لیس می‎زنند.

3- هرگاه گرمک و طالبی می‎خورند ته آن را گاز می‎زنند تا جایی که آن طرف پوسته آن پیدا شود.

4- بیژامه پارچه ای راه راه یا چارخونه می پوشند. 

5- من اصفهانیم و خداوکیلی هیچ کدام از این خصایص را ندارم جز این که گاهی هندوانه را با پوست میخورم.

این سبزهای حماسه‎آفرین گاهی کامنت‎هایی میذارن که آدم دلش میخواد اونا رو تبدیل به یک پست مستقل کنه؛ یعنی طنزش خواندنی‎ست؛ من به قدرت طنز مخالفان جمهوری اسلامی که در بلوتوثها و شعرها و نوشته هایشان منعکس است معترفم؛ خداوند به راه راست خودمان! هدایت‎شان کند و همکار ما در کیهانشان کند. این هم دو نمونه از آنها؛ ضمناً عیدتون مبارک:
" 1- سلام, وبلاگ خوبی داری ولی به من سر نزن.
ساندیس ها نوش جانت, حیف نیست این همه به خودت فشار میاری, زور میزنی, مطلب طنز مینویسی, بعد بهت ساندیس بدن, به نظرم زیر رانی{ کمتر از رانی} بهت بدن نامردیه. میدونی که, طبق فرموده مسئولین وبلاگ نویس هایی که در جهت مخالف تو مینویسن, همه اشون از آمریکا چمدون چمدون دارن دلار میگیرن ولی تو خودت رو به ساندیس فروختی. اینجا رو بخون, و اینقدر ساندیس نخور, واست خوب نیست:"
{توضیح مترجم: البته من اون موقع طهران نبودم ولی سفارش کردم کنسانتره سیب و کیوی برایم فریز کنند.}
"2- این افراد با بصیرتی که شمایان باشید در مقام عمل کارتان را نگاهی بیاندازید که مردم از پاسداری شما یخرجون من دین الله افواجا. پاسداری از دین یعنی حفظ دنیای چند عوامفریب. "